![]() |
![]() |
|
| هر روز تماشاگر غروب غم انگیز آرزوهای هموطنانم هستم |
|
تا هنوز از وحدت ملی، تفاهم ملی، آرمان ملی و دهها ملی همانند این شنیده ایم. این که آیا ما یک ملت هستیم و یا نه خود بحثی دیگر است و جایی دیگر می خواهد و قلم ها، مغزها و زبان های دیگر. اما من می خواهم بگویم که یک نظر به زندگی شهری ما افغان ها بیاندازید. مظاهر وحدت ملی را خواهید دید. به عنوان نمونه: در شهرهای افغانستان سیستم برق کشی منظم نیست و لذا هر خانه برای خود چراغی دارد و یا جنراتوری و یا شمعی روشن می کند. در شهرهای افغانستان سیستم آب رسانی و نل کشی عمومی وجود ندارد. لذا هر کسی در خانه خود چاهی کنده است و از آن آب مصرفی خود را تامین می کند. در شهرها و روستاهای افغانستان هر کسی تشنابی در خانه خود دارد که در همان جا تمام کارها تمام می شود یعنی سیستم کانالیزه برای فاضلاب وجود ندارد و لذا بسیاری ها مواد تشناب ها را در همان خانهای شان دفن می کند. خوب ما که سیستم آب واحد، سیستم برق واحد، سیستم کانالیزاسیون واحد استفاده نمی کنیم و حتا فاضلاب خانها ما در یکجا جمع نمی شود (شرم از روی همه شما وقتی مواد فاضله و غیطه ما یکجا جمع نمی شود) چگونی ادعای "ملت واحد" را داریم و از وحدت ملی دم می زنیم ؟؟؟ |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 1386/09/26ساعت 20:36 توسط محمد رضا هویدا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
آنان که صبحگاهان در خوابند، طلوع خورشید را نمی بینند اما غروب آن را همگان شاهد هستند.
غروب تداعی گر سیاهی, سکوت, مرگ و جاودانگی است و این سرنوشت ماست. |
| نوشته های پیشین |
|
86/11/01 - 86/11/30 86/10/01 - 86/10/30 86/09/01 - 86/09/30 |
| پیوندها |
|
ساعت 13 (عیسی مسیح) نسل نو زاویه ملا قلم (طنز) نشانه کانون وبلاگ نویسان افغانستان شکریه عرفانی بیر و بار ذهن بیگانه |
|
RSS
|